Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Ο πρόεδρος και ο … ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Στο έκτακτο συμβούλιο που συγκάλεσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για σήμερα ύστερα από αίτημα του πρωθυπουργού θα παραστούν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί.
Έτσι λοιπόν όλοι αναμένουμε τα αποτελέσματα του συμβουλίου που ζήτησε ο Γ. Παπανδρέου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος, κατά το Σύνταγμα  είναι ο ρυθμιστής του Πολιτεύματος της Ελλάδας, το οποίο είναι η «προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία»
Ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως και οι προκάτοχοί του, έχει επωμιστεί το καθήκον της ρύθμισης του πολιτεύματος. Ωστόσο οι αρμοδιότητες του Πρόεδρου δεν ήταν πάντα οι ίδιες. Και σε αυτό βοήθησε ένας άλλος Παπανδρέου.. ο Ανδρέας ..
Με την σχεδίαση του πολιτεύματος της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας μετά την κατάρρευση της δικτατορίας των συνταγματαρχών ο Πρόεδρο της Δημοκρατίας εφοδιάστηκε με ένα σύνολο αρμοδιοτήτων (τις λεγόμενες «υπερεξουσίες» με κορυφαίες εξ αυτών το δικαίωμα παύσεως της κυβερνήσεως και διαλύσεως της Βουλή) οι οποίες καθιστούσαν τον ρόλο του Προέδρου κάτι παραπάνω από απλά «ρυθμιστικό» του πολιτεύματος. Του παρείχαν τη δυνατότητα της ανάληψης κάθε πρωτεύοντα και καθοριστικού ρόλου που θα μπορούσε να δημιουργεί προβλήματα στον εκάστοτε πρωθυπουργό κυρίως αν αυτός εξέφραζε διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις και αντιλήψεις.
Εδώ ακριβώς παρενέβη  η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου το 1986 και κατά τη συνταγματική αναθεώρηση οδήγησε  προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση και σε μία εξίσου ακραία εκδοχή το πολίτευμα της «προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας»
Από την υπερεξουσία του Προέδρου περάσαμε στην «πρωθυπουργοκεντρική» λειτουργία του πολιτεύματος χωρίς μάλιστα τα απαραίτητα θεσμικά αντίβαρα.
Η κυριαρχία του πρωθυπουργού στη σύνθεση και τη λειτουργία της κυβέρνησης, στο κόμμα του οποίου είναι αρχηγός και στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κατά συρροή, του παρέχει υπερβολική συγκέντρωση εξουσίας και τον καθιστά ένα είδος «παντοκράτορα» και «αιρετού μονάρχη».
Έτσι λοιπόν σήμερα και ενώ οι θεσμοί στη χώρα μας δημιουργούνται κατά παραγγελία, ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον Πρόεδρο να παίξει και πάλι φαινομενικά  το ρόλο του ρυθμιστή και να καθίσουν όλοι μαζί στο τραπέζι για να βρουν μια λύση.
Μήπως λοιπόν κάπου εδώ και προφανώς επειδή τον χρειαζόμαστε έφτασε η ώρα να δούμε σοβαρά την εναλλακτική πρόταση που έχει διατυπωθεί ουκ ολίγες φορές  για την άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το εκλογικό σώμα, πρόταση που αναγκαστικά θα συνοδευόταν από μια διεύρυνση των ρυθμιστικών του αρμοδιοτήτων. Ενδεχομένως όχι στην έκταση της προ του 1986 καταστάσεως, αλλά πάντως αισθητά περισσότερες και ουσιαστικότερες από όσες διαθέτει σήμερα.
Σε κάθε περίπτωση ο Κάρολος Παπούλιας καλείται να υπερβεί τα καθήκοντά του και να μην λειτουργήσει για λογαριασμό και μόνο της παραγγελίας του πρωθυπουργού αλλά και να προδιαγράψει τους εθνικούς στόχους σε μια συνάντηση κορυφής σε ζητήματα που δεν επιδέχονται μικροπολιτικά συμφέροντα. 


"Ημ.ΑΙΓ" 27/05/2011

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Athina Fair: Η Απραξία είναι Συνενοχή …

Athina Fair: Η Απραξία είναι Συνενοχή …: "Μαζικές οι εκδηλώσεις των «αγανακτισμένων» ανά την Ελλάδα για να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας το μέγεθος της ανέχειας στο οποίο έχουμε περιέλ..."

Η Απραξία είναι Συνενοχή …

Μαζικές οι εκδηλώσεις των «αγανακτισμένων» ανά την Ελλάδα για να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας το μέγεθος της ανέχειας στο οποίο έχουμε περιέλθει .. Βγήκαν κατά κύματα οι Έλληνες χθες σε κομβικά σημεία των πόλεων τους για να διαμαρτυρηθούν.. Γιατί όμως να πρώτο- διαμαρτυρηθεί κανείς; Είναι σαν το ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω  .. Δύσκολο να επιρρίψεις ευθύνες..
Ένα από τα χθεσινά συνθήματα το έλεγε ξεκάθαρα.. «Δεν φταίνε μόνο οι πράξεις των κακών.. Φταίει και η απαξίωση των καλών».
Η απραξία είναι συνενοχή, και για αυτή τη συνενοχή έχουμε όλοι μας μερίδιο ευθύνης. Κάθε ένας με το δικό τους τρόπο κατάφερε με τη σιωπηλή συνενοχή στη δολοφονία αυτού του τόπου, στην ισοπέδωση των τεκμηρίων της ζωής μας, στην ασφυξία της απαξίας του κράτους στον πολίτη και μας οδήγησαν στο σήμερα.
Και είναι απορίας άξιο τι είναι χειρότερο, η απαξία στο κράτος δικαίου ή ότι μας θεωρούν υπηκόους και όχι πολίτες. Έπειτα ας αναρωτηθούμε ποιος ευθύνεται για αυτό. Ύστερα ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Και ας αναρωτηθούμε επιτέλους για το πώς αντιμετωπίζουμε εμείς στην προσωπική μας ζωή τις υποθέσεις μας με την πολιτεία, ποιο σεβασμό και ποια αξία της δίνουμε με την ανοχή μας και την συνενοχή μας σε ένα φαύλο κύκλο ανυποληψίας και συναλλαγής. Γιατί η ανοχή στην διαφθορά και στην μετριότητα δεν μας  καθιστά απλά αδαή και κακό πρότυπο πολίτη αλλά και επικίνδυνο για τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Η εμπλοκή είναι τόλμη και η απραξία συνενοχή και συγκάλυψη. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που εναντιώνονται στα κλισέ της εποχής και βγαίνουν ανοιχτά, έστω και δειλά και  προετοιμάζουν το έδαφος της αγανάκτησης. Αυτή την αγανάκτηση την είδαμε χθες να γιγαντώνεται στις πλατείες. Αυτή η αγανάκτηση όμως μπορεί αύριο να ξεπεράσει τα όρια μιας πλατείας, να ξεχυθεί στους δρόμους, σε ολόκληρες πόλεις, σε όλη την Ελλάδα..
Εξάλλου η ιστορία των Ελλήνων έχει δείξει ότι ανέκαθεν ήταν καλοί στις επαναστάσεις… και στις μεγάλες ιδέες ... 


"Hμ.ΑΙΓ" 26/05/2011

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Οι «Αγανακτισμένοι» Έλληνες …


«Ησυχία να μην ξυπνήσουν οι Έλληνες» ήταν  το σύνθημα των Ισπανών διαδηλωτών χθες που φαίνεται ότι ενόχλησε λίγο πολύ κάθε Έλληνα. Από τις 15 Μαΐου οι Ισπανοί διαδηλωτές του κινήματος  «Los Indignados» («Οι Αγανακτισμένοι»), μένουν σε κατασκηνώσεις που έχουν στήσει στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ στο κέντρο της Μαδρίτης. Τρία χρόνια οικονομικής κρίσης στα κεφάλια των Ισπανών έγιναν η βάση για αυτό το κλίμα αγανάκτησης και σχηματοποίησαν αυτή την  ηχηρή αντίδραση και με τα ισπανικά μέτρα λιτότητας να είναι σαφώς  πιο ήπια από αυτά που έχει επιβάλλει η Τρόικα στην Ελλάδα.
Έτσι οι Έλληνες βρήκαν την αφορμή για αντίδραση μιας και το αίτημα της αντίδρασης κυρίως στο σύστημα σαφώς υπήρχε και αποφάσισαν να διοργανώσουν εκδήλωση μέσω facebook που πρόκειται να πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη. Οι διοργανωτές της εκδήλωσης καλούν τους πολίτες γράφοντας στο facebook : «Ας αρχίσουμε την ειρηνική επανάσταση στην πόλη μας. Έξω από κόμματα, χωρίς φασαρίες, χωρίς κουκούλες, χωρίς βία, στα χνάρια των Ισπανών αδελφών μας!»
Μέχρι χθες το βράδυ 3.262 άτομα είχαν απαντήσει ότι θα παρευρεθούν στην εκδήλωση της Πάτρας, ανάμεσά τους και πολλοί Αιγιαλείς, ο αριθμός ήταν πολύ μεγαλύτερος σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ενώ αντίστοιχες εκδηλώσεις αναμένεται να γίνουν και σε άλλες πόλεις.
Φαίνεται λοιπόν πως έστω και αργά οι Έλληνες ή κάποιοι από τους Έλληνες έλαβαν το μήνυμα και απόψε θα κάνουν την αρχή. Έπρεπε άλλωστε να βρεθεί κάποιος να κάνει την αρχή για μια ενωτική αντίσταση. Εξάλλου όλοι όσοι έχουν δηλώσει πως θα παρευρεθούν στις κατά τόπους εκδηλώσεις έχουν διαβάσει και το ενωτικό μήνυμα των Ισπανών διαδηλωτών, που θα μπορούσε να είναι γραμμένο από κάθε Έλληνα. «Είμαστε απλοί άνθρωποι σαν εσάς: τους ανθρώπους, που ξυπνούν κάθε πρωί για να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Οι άνθρωποι, που δουλεύουν σκληρά κάθε μέρα για να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον για τους γύρω τους.
Μερικοί από μας θεωρούνται προοδευτικοί, άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί πιστεύουν στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί από εμάς έχουν σαφώς καθορισμένες ιδεολογίας, άλλοι είναι απολιτίκ, αλλά όλοι είμαστε ανήσυχοι και εξοργισμένοι για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά ανάμεσα σε πολιτικούς, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, αφήνοντας μας  αβοήθητους χωρίς φωνή. …Χρειαζόμαστε μια ηθική επανάσταση. Αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω από τους ανθρώπους, ας τα φέρουμε στην υπηρεσία των ανθρώπων Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να τα αλλάξω.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Γνωρίζω ότι μαζί μπορούμε .Γνωρίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.» Έτσι οι Ισπανοί μένουν 10 μέρες σε μια πλατεία. Έτσι κατάφεραν ένα μεγάλο πλήγμα στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές της χώρας τους . Ίσως αυτό το ισπανικό μήνυμα καταφέρει να σηκώσει τους Έλληνες από τον καναπέ τους, να τους ξυπνήσει και να τους βοηθήσει να κάνουν  την αυτοκριτική τους και ύστερα  το μεγάλο βήμα για την αρχή της  αντίδρασης .  

"Ημ.ΑΙΓ." 25/05/2011

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Ψηφίζουν σήμερα οι φοιτητές… για να εκλέξουν το σύστημα του αύριο

Πολλοί είναι εκείνοι που συστηματικά κατηγορούν τη νεολαία για την αδιαφορία της απέναντι στην κοινωνία και το σύστημα… Πολλοί είναι και εκείνοι όμως που αδιαφορούν για τη νεολαία και για την κοινωνία που την έχουν αναγκάσει να παίξει τον οποιονδήποτε ρόλο...
Σήμερα η νεολαία των ελληνικών πανεπιστημίων καταφεύγει στις κάλπες, μιας και η ημέρα των φοιτητικών εκλογών έφτασε!!!
Η μέρα της κρίσης λοιπόν για τους σπουδαστές του συνδικαλισμού είναι η σημερινή. Η αλήθεια είναι ότι η άποψη των περισσοτέρων σήμερα είναι αρνητική για το συνδικαλισμό. Και δυστυχώς ο συνδικαλισμός στα πανεπιστήμια δρα ως εκκολαπτήριο του μετέπειτα εργατικού συνδικαλισμού αλλά και του παθογενούς κομματικού συστήματος.
Όπως σε όλες τις μορφές συνδικαλισμού λοιπόν έτσι και σ’ αυτή υπάρχουν οι φοιτητές που ασχολούνται και οι άλλοι που… δεν ασχολούνται.
Αυτοί που δεν ασχολούνται σήμερα θα ψηφίσουν , τον φίλο τους, εκείνον που τους έδωσε καλύτερες σημειώσεις ή ακόμα χειρότερα την παράταξη που έκανε καλύτερο πάρτι. 
Εκείνοι που έχουν ασχοληθεί όμως από την αρχή της  ακαδημαϊκής τους ζωής  με τον συνδικαλισμό σε τι διαφέρουν από τους παραπάνω; Και αυτοί σκοπό έχουν το όφελος με ένα καλύτερο αντίτιμο όμως… Οι περισσότεροι από τους συνδικαλιστές των πανεπιστημίων έχουν το όνειρο της επαγγελματικής ενασχόλησης με την πολιτική που δημιουργείται σε κάποιους, είτε αυτό καταλήγει σε μία θέση συμβούλου υπουργού/ γενικού γραμματέα είτε στην δημιουργία μια κρατικοδίαιτης ιδιωτικής εταιρίας σε καμία περίπτωση δεν είναι υγιές. Είναι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι που μη έχοντας καμία επαγγελματική σταδιοδρομία /γνώση θεωρούν εαυτούς ειδήμονες στο να διευθύνουν/ κυβερνήσουν μια υπηρεσία /μια χώρα. Οι συνδικαλιστές των πανεπιστημίων του χθες είναι αυτοί που κυβερνούν σήμερα και οι σημερινοί συνδικαλιστές των πανεπιστημίων θα μας κυβερνούν αύριο…
Σε αυτούς λοιπόν τους σημερινούς συνδικαλιστές ας ευχηθούμε να διατηρήσουν μέσα τους όχι μόνο την ανάγκη να πάνε τον εαυτό τους ένα σκαλοπάτι πιο πάνω αλλά όλη την κοινωνία μας. Ας διατηρήσουν λίγο από το ρομαντισμό της ηλικίας τους και ας θυμηθούν πως οι μεγαλύτερες επαναστάσεις των τελευταίων χρόνων έχουν ξεκινήσει μέσα από τα πανεπιστήμια.
Ας κάνουν πάλι την αρχή που θα φέρει ελπίδα στην κοινωνία μας και ας μην ακολουθήσουν την πεπατημένη που δυστυχώς μας έφερε στο σήμερα.  



''Hμ.AIΓ" 18/05/2011

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

«Ή εμείς ή αυτοί»…

Αυτό το Μάη να τον πεις κόκκινο ή καλύτερα μαύρο;
Γιατί είναι ξεκάθαρο πλέον ότι αυτός ο Μάης μαύρισε τις ψυχές μας. Μας άφησε κενούς. Όσο και αν δεν το βλέπουμε ή καλύτερα κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε η μάχη ξεκίνησε. Ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τους καλούς από τους κακούς, αλλά το πεδίο της μάχης υπάρχει ήδη. Είναι το κέντρο της Αθήνας που αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου των αντιδράσεων και ακολουθεί όλη η Ελλάδα. Στο κέντρο της πρωτεύουσας λοιπόν βγαίνει να διαδηλώσει ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο κάθε πολίτης που ζει με την αβεβαιότητα του αύριο. Στο κέντρο της ίδιας πόλης βγαίνει να διαδηλώσει και ο φίλος και ο γείτονας και ο κάθε πολίτης που ζει στο κέντρο και φοβάται πλέον για τη ζωή του μετά την άδικη δολοφονία του 44χρονου (δυστυχώς η αριστερή διανόηση, που επέβαλλε στο σύστημα συγκεκριμένες συμπεριφορές, κατέστησε επώνυμο μάρτυρα τον Γρηγορόπουλο και ανώνυμο τον Μανώλη Καντάρη). 
Σύνθημα αυτών των κατοίκων ήταν χθες το: « Ή εμείς ή αυτοί» την ίδια ώρα που αυτοί οι ίδιοι παραδέχονται ότι μοναδικοί προστάτες τους και συμπαραστάτες τους είναι τα παιδιά της Χρυσής Αυγής. Που την ίδια ώρα τα παιδιά της Χρυσής Αυγής σε πορεία χτυπούσαν όποιον αλλοδαπό βρέθηκε στο δρόμο τους.  Στο κέντρο της ίδιας πάντα πόλης προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη μέσα από την αταξία, η αστυνομία, που χάνει τη ψυχραιμία της και τους βλέπει όλους εχθρούς και χτυπάει και τραυματίζει και χάνει το δίκιο της… Εκεί δίπλα στην ίδια πόλη, ένας 20χρονος αλλοδαπός χάνει τη ζωή του σε ένα τυφλό και γιατί όχι φασιστικό χτύπημα μόνο και μόνο γιατί ήταν αλλοδαπός…
Η Ελλάδα σήμερα είναι ένα καζάνι που βράζει για ένα και μόνο λόγο, γιατί  βράζουν οι ανθρώπινες ψυχές. Βλέπουν ιδανικά, ελευθερίες, κεκτημένα αλλά και αναφαίρετα δικαιώματα όπως η ανθρώπινη ζωή, να χάνονται. Και αν μέχρι τώρα βλέπουμε μόνο την Αθήνα, αντιδράσεις υπάρχουν και άλλού και είναι θέμα χρόνου να πάρουν τεράστιες διαστάσεις  . Η Ελλάδα  πλέον έχει πρόβλημα, τεράστιο πρόβλημα, που συνεχώς διογκώνεται. Πλέον μπορούμε να ψάχνουμε τους υπαίτιους που  δυστυχώς υπάρχουν. Είναι το πολιτικό μας σύστημα, που αποδυνάμωσε κάθε θεσμό, που έχει παραδοθεί και που δεν δίνει ελπίδα στους πολίτες του. Είναι το σύστημα που χώρισε το κέντρο σε ακροδεξιούς και ακροαριστερούς να παλεύουν για το δίκιο και να μην αντιλαμβάνονται πως ζητούν το ίδιο.
Σε μια Ελλάδα που έπαψε να εμπνέει και που η μοναδική έμπνευση είναι η καταστροφή, η καλύτερα η αυτοκαταστροφή της!!!


"Hμ.ΑΙΓ'' 13/05/2011

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Πόσο κοστολογείται σήμερα η ανθρώπινη ζωή;

  Πόσο «κλισέ» μπορεί να ακούγεται στις μέρες μας το ερώτημα για το πόσο αξίζει μια ανθρώπινη ζωή. Και όμως τα ξημερώματα της Τρίτης  στο κέντρο της Αθήνας, μια ανθρώπινη ζωή στοίχιζε όσο μια …βιντεοκάμερα. Μια βιντεοκάμερα που θα κατέγραφε ευτυχισμένες στιγμές  και έγινε η αφορμή για να χαθεί ένας άνθρωπος. Τρεις άνδρες επιτέθηκαν στον άτυχο 44χρονο  στη συμβολή των οδών 3ης Σεπτεμβρίου και Ηπείρου και  τον μαχαίρωσαν, τουλάχιστον τρεις φορές, για να του αρπάξουν τη βιντεοκάμερα.
Ο 44χρονος άνδρας πήγαινε στο αυτοκίνητό του για να μεταφέρει την επίτοκο γυναίκα του στο μαιευτήριο. Όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας. Στην καρδιά της Ελλάδας , στο ένδοξο κατά το παρελθόν κέντρο της Αθήνας που σήμερα κάθε άλλο παρά ένδοξο παραμένει. Που τίποτα δεν θυμίζει ότι  το κέντρο κάποτε ήταν το σημείο αναφοράς της Αθήνας. Στο κέντρο της πόλης που γεννήθηκε ο πολιτισμός, με θέα στην Ακρόπολη ανθίζει σήμερα η τρομοκρατία. Στο κέντρο της Αθήνας που αποτελεί κοινό μυστικό πως κανένας πολίτης δεν μπορεί να κινηθεί με ασφάλεια. Το  κέντρο της Αθήνας είναι πλέον σημείο αναφοράς για τους λαθρομετανάστες. Δυστυχώς όμως όλα αυτά δεν τα συναντάμε μόνο στο κέντρο της Αθήνας τώρα πια. Γκετοποιημένες περιοχές υπάρχουν πλέον σε πολλές ακόμα πόλεις. Φωνάζουν οι πολίτες της Πάτρας, όπως φώναζαν κάποτε και της Αθήνας.. Αλλά ποιος τους ακούει;
Ζούμε σε μια χώρα παραδομένη, τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.. Καθημερινά χάνουμε συνανθρώπους μας από κλέφτες που πολύ εύκολα εξελίσσονται σε δολοφόνους. Κανένας νόμος δεν τους συγκρατεί, καμιά τιμωρία δεν τους αποτρέπει. Τίποτα δεν σταματά αυτό το «οργανωμένο» πλέον έγκλημα ενάντια στην ελευθερία μας και τη ζωή μας.
Σε αυτή τη χώρα που σήμερα  δεν μπορεί να χαρεί για μια γέννηση γιατί πενθεί ένα θάνατο …