Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Γιατί είναι 3 Απρίλη....

Αν υπήρχε ημέρα πατέρα για μένα σίγουρα θα ήταν 3 Απρίλη.. Αυτή τη μέρα θα επέλεγα για να στέκομαι μπροστά στον πατέρα μου και να του λέω Χρόνια Πολλά Μπαμπά...
Λένε πως οι δυνατοί άνθρωποι πονάνε μόνοι τους και ξεπερνάνε τα προβλήματα τους.Πέντε χρόνια πριν, 3 Απρίλη και τότε, σε δικές μου μοναχικές στιγμές βίωνα τον πόνο, το φόβο και όλα εκείνα τα αισθήματα που σου προκαλεί το άγνωστο. Το άγχος που σου προκαλεί ο διάδρομος ενός νοσοκομείου και η κλειστή πόρτα μιας χειρουργικής κλινικής. Η πόρτα που χώριζε εμένα από εκείνον..Ήξερα πως πίσω από εκείνη την πόρτα είχε ανοίξει μια μάχη, εκείνο που δεν ήξερα ήταν πόσο σοβαρή μπορεί να ήταν. Ήταν πράγματι ένας δύσκολος αγώνας που στο τέλος τον κέρδισε. Έχουν περάσει πέντε χρόνια, κάθε όμως που φτάνει τέτοια μέρα νιώθω την ανάγκη να πω Ευχαριστώ στο Θεό που ήταν εκεί. Σήμερα μόλις είδα τον πατέρα μου θυμήθηκα πως είναι 3 Απρίλη, δεν του είπα τίποτα.. Μπορεί όμως να το είδε στο βλέμμα μου..Ποιος ξέρει..
Υπάρχουν πολλά για τα οποία αξίζει να αγωνιστεί ένας άνθρωπος και πολλά περισσότερα που πρέπει να του δίνουν κουράγιο να συνεχίσει να το παλεύει.Τα προβλήματα ξεπερνιούνται, είναι κύματα, άλλοτε δυνατά, άλλοτε μικρά ανεπαίσθητα.. έρχονται και φεύγουν, χτυπάνε πάνω μας και χάνονται. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες.. Για συναισθήματα, φόβους, ελπίδες, δύναμη.. όλα είναι μέσα μας. 
Εκείνο που αξίζει τελικά να καταλάβουμε, είναι πως η ζωή μας είναι το τώρα, όχι το αύριο, όχι η συνέχεια.. 
Το παρελθόν μας με τις αναμνήσεις του, τις στιγμές του, μας φέρνει στο τώρα.. Και το τώρα είναι τόσο πολύτιμο.. Γιατί είναι το μόνο σίγουρο τελικά, οι χαμένες στιγμές δε γυρίζουν ποτέ πίσω. Αύριο μπορεί να είναι όλα καλύτερα.. μπορεί να είναι και αργά.. Το ρισκάρεις ;


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Πτώχευση ανθρωπιάς;


Η πρώτη φορά που είδα άστεγο ήταν στα δεκαοχτώ μου. Εννέα χρόνια πριν.
Στις καλές ακόμα εποχές για τους Έλληνες. Ήταν στην είσοδο της Νομικής. Πολλοί φίλοι, συμφοιτητές ή περαστικοί από τη Σόλωνος θα είχαν δει τον ίδιο άστεγο. Σίγουρα.
Το θέαμα ήταν σοκαριστικό για ένα κορίτσι που μέχρι τότε απλά άκουγε πως υπάρχει κόσμος που ζει σε χαρτόκουτα. Κι όμως  ζούσαν και τότε. Στην κωμόπολη που μεγάλωσα δεν είχαμε άστεγους.  Τότε, γιατί τώρα υπάρχουν και εδώ. 
Τότε που δεν ξέραμε μνημόνια, κρίση, δανειακές συμβάσεις, πτώχευση. Πτώχευση; Μα ποιος θα το πίστευε ; Επιστροφή στη δραχμή; Ποια δραχμή; Πριν από εννέα χρόνια μόλις είχαμε εξοικειωθεί με το ευρώ. Κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει για επιστροφή στη δραχμή.
Τότε αναρωτιόμουν θυμάμαι… Ζουν εδώ; Για ποιο λόγο; Πως ζουν εδώ;
Παράλληλα σκέφτομαι όλες εμάς τις φοιτητριούλες που δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο κτήριο αν δεν κρατούσες τουλάχιστον μια Longchamp. Τους συμφοιτητές μου με τα Burberry ή έστω τα Lacoste. Όλοι μας μάλλον είχαμε το σύνδρομο της Νομικής. Δεν έμπαινες τυχαία σε αυτό το κτήριο.
Τι που στην είσοδό του είχε ένα άστεγο;
Μέσα ήταν άλλη κάστα ανθρώπων .. Μέγα λάθος, αλλά ποιος να το καταλάβαινε τότε; Νέα παιδιά που φαντάζονταν το μέλλον και έκαναν όνειρα για αυτό. Ένδειξη της καλής μεταγενέστερης ζωής μας η ακριβή τσάντα, η μπλούζα και όλα τα σχετικά.  Αλλά έτσι μας είχαν μάθει να ζούμε. Οι γονείς, οι καθηγητές, το σύστημα, όλοι.. 
Σήμερα οι εποχές άλλαξαν, οι άστεγοι είναι πολλοί.. Ακόμα και στην πόλη που ζω υπάρχουν. Όχι πολλοί, αλλά υπάρχουν..
Στην Αθήνα η κατάσταση τραγική.
Στην είσοδο της Νομικής δεν ξέρω.Έχω καιρό να περάσω από εκεί. Ίσως να υπάρχει ακόμα κάποιος ή και ο ίδιος άστεγος.
Καθημερινές  αναρτήσεις στο διαδίκτυο, ρεπορτάζ σε εφημερίδες και τηλεόραση το μαρτυρούν, η κατάσταση είναι πλέον σοβαρή. Η ανέχεια υπάρχει και είναι η νέα πραγματικότητα στη χώρα που ζούμε. Η έκκληση για βοήθεια, από το πόστο που ο καθένας μπορεί να το κάνει, είναι ένα ακόμα δεδομένο της εποχής μας. Ρούχα, τρόφιμα, φάρμακα. Όλα είναι απαραίτητα. Ό,τι περισσεύει σε εμάς, είναι χρήσιμο για το διπλανό μας. Η Ελλάδα του 2012 έχει ανάγκη, στο αβέβαιο μέλλον για τη χώρα και την οικονομική της πορεία, δεν πρέπει να ξεχάσουμε τους ανθρώπους της.
Ομάδες δράσης υπάρχουν παντού, το μόνο που ζητούν είναι τη βοήθεια μας για να μπορέσουν να σταθούν δίπλα σε όσους περισσότερους μπορούν. Αυτή τη βοήθεια μπορούμε όλοι να την προσφέρουμε. Είναι επιτακτική ανάγκη να το κάνουμε. Γιατί ο άνθρωπος δεν ξεχωρίζει από την τσάντα του ή από το πουκάμισό του. Καλό είναι να τα έχουμε και αυτά, αλλά ακόμα καλύτερο θα ήταν να έχουμε γνώση. Δυστυχώς είμαστε στην αρχή μιας κατάστασης που κανείς δεν ξέρει που μπορεί να φτάσει. Ακόμα και αν πτωχεύσουμε σα χώρα ας μην πτωχεύσουμε σαν άνθρωποι. 
Κι αν στην Αιγιάλεια  αυτή τη στιγμή προσφέρεται βοήθεια σε 550 οικογένειες φανταστείτε πόσες ακόμα είναι εκεί έξω σε όλη τη χώρα. Και πόσες ακόμα θα προκύψουν στο μέλλον.
Το μήνυμα είναι απλό. Ας προσφέρουμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του και από τη θέση του. Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που μας έχουν ανάγκη.
Και το έξω πλέον δεν είναι μακριά μας.
Μπορεί κάποτε να ήταν  για μένα στην είσοδο της Νομικής, αλλά σήμερα μπορεί να είναι οπουδήποτε.
Ακόμα και έξω από την πόρτα μας.  

Υ.Γ. Σίγουρα κάπου πολύ κοντά ή μακριά από όλους μας υπάρχει κάποιος φορέας που συντονίζει δράσεις για τη βοήθεια άπορων ατόμων και οικογενειών. Ας τις εντοπίσουμε και ας τις ενισχύσουμε. Όσο είναι ακόμα νωρίς. Αν είναι νωρίς. 

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Τα πορτοφόλια της δεκαετίας …



Πρωί Παρασκευής 4 Νοέμβρη, μιας αβέβαιης Παρασκευής για τη χώρα και βρίσκομαι στο περίπτερο.. Κρατάω τις εφημερίδες μου στο χέρι και περιμένω τη σειρά μου για να πληρώσω.. Μπροστά μου ένας κύριος γύρω στα 65. Έχει πάρει και αυτός τις εφημερίδες του. Από τις εφημερίδες του μπορούσα να καταλάβω πως ήταν από εκείνους που κάποτε είχαν αγαπήσει και είχαν υποστηρίξει το ΠΑΣΟΚ.
Και αλίμονο αν δεν υπήρχαν τέτοιοι δεν θα είχαμε τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Εκεί λοιπόν που έρχεται η σειρά του να πληρώσει κάνει τη μαγική κίνηση και βγάζει από την τσέπη του το πορτοφολάκι του..
Είχε από εκείνα πορτοφολάκια του ευρώ.. Εκείνα που έκαναν ξαφνικά την εμφάνισή τους στη ζωή μας πριν από δέκα χρόνια.. Εκείνα που είχαν τρέξει όλοι να πάρουν, μικροί και μεγάλοι.. Είχαν πάρει  και οι γονείς μου μέχρι  και την κυρ- Αθηνά ( η δική μου γιαγιά ) θυμάμαι που είχε έρθει να μας το δείξει όλο χαρά.. Άλλο πορτοφόλι για τα κέρματα, άλλο για τα χαρτονομίσματα.. Είχαν πειστεί για την αλλαγή και έτσι είχε γεμίσει ο κόσμος από δαύτα. Δεν θα μπω στον κόσμο να θυμηθώ και τα κομπιουτεράκια που έκαναν τη μετατροπή από δραχμές σε ευρώ..
Περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό του ανθρώπου πρωί πρωί στην σειρά για το περίπτερο..  Τι θυμήθηκα…
Αλλά πώς να μην το θυμηθώ όταν η έξοδος από το ευρώ είναι μια απειλή ορατή όσο ποτέ για τη χώρα μας; Δεν θα αναφερθώ στο αν μας κάνει καλό ή όχι.. Είδαμε και με το «καλό» ευρώ που φτάσαμε.. Όμως σήμερα που όλα είναι ρευστά σκέφτομαι ανθρώπους σαν και αυτόν μπροστά μου.. Πόσα έχουν ζήσει σε αυτή τη χώρα .. Σε πόσες αλλαγές προσαρμόστηκαν, πόσες νέες συνθήκες ήρθαν στη ζωή τους και σε πόση ταλαιπωρία μπαίνουν ακόμα και σήμερα χωρίς να φταίνε απλά γιατί πληρώνουν όπως όλοι μας τους λάθος χειρισμούς και τις λάθος εκτιμήσεις των πολιτικών αδρών. Για να δανειστώ και τον Παπαδιαμάντη «Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δ’ ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των…»
Εκείνους με τα πορτοφολάκια  τους σκέφτομαι…  Άραγε έχουν κρατήσει τα παλιά τους, των δραχμών; Άραγε είχαν σκεφτεί ποτέ πως ίσως τα όμορφα μικρά πορτοφολάκια τους κινδύνευαν να περάσουν στην αιωνιότητα; Κανείς δεν ξέρει…
Είναι κρίσιμες ώρες .. Για τους Έλληνες, για το μέλλον μας , για τα παιδιά μας.. ακόμα και για τα πορτοφολάκια μας… 

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Δημοκόποι και δημοψήφισμα

Μετά το απαράδεκτο αίτημα περί δημοψηφίσματος που ο Πρωθυπουργός και οι σύμβουλοι του πρόσφατα έθεσαν στο τραπέζι, γίνεται πέραν πάσης αμφιβολίας κατανοητό ότι ο απλός Έλληνας πολίτης έχει να αντιμετωπίσει, όχι απλά τους  Κυβερνώντες που δεν μπορούν εύκολα να λάβουν σοβαρές αποφάσεις, αλλά και  επικοινωνιολόγους-τεχνοκράτες, οι οποίοι προκειμένου να τον δέσουν χειροπόδαρα  δεν διστάζουν να παίξουν με στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Εν ολίγοις, ένα δημοψήφισμα ύστερα από 20 μήνες  τραγικής οικονομικής πολιτικής , θα βγάλει από τις πλάτες των Κυβερνώντων πολλές ευθύνες, μεταθέτοντάς τις στον απλό κόσμο, θα «ρετουσάρει» το αυταρχικό προφίλ των εντολοδόχων της τρόικας  και θα επιφέρει στην συνείδηση του κόσμου ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση με ψευτοδιλήμματα.
Όμως πως και για ποιο λόγο διενεργείται ένα δημοψήφισμα;
Το Σύνταγμα της Ελλάδος προβλέπει πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου και όπως ορίζουν ο Κανονισμός της Βουλής και νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής. Δεν εισάγονται κατά την ίδια περίοδο της Βουλής περισσότερες από δύο προτάσεις δημοψηφίσματος για νομοσχέδιο.
Αν όμως ο Πρωθυπουργός σκέφτεται  σοβαρά να κάνει δημοψήφισμα με ερώτημα παραμονή ή έξοδο από το ευρώ μάλλον κάνει λάθος…σκέψεις καθώς ότι το Σύνταγμα δεν προβλέπει την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για θέματα που αφορούν τα δημοσιονομικά συνεπώς παραμένει το ερώτημα ποιο θα μπορούσε να είναι το ερώτημα που θα ετίθετο στο δημοψήφισμα.
Μπροστά μας βρίσκεται μια κρίση από εκείνες που αλλάζουν την πορεία ενός Έθνους και δυστυχώς καμία  θεσμική, κοινωνική και πνευματική δύναμη, έχει την θέληση να αντιμετωπίσει τον πολιτικό μαρασμό, αν πλέον είναι ήδη πολύ αργά.
Ένα απατηλό και αντισυνταγματικό δημοψήφισμα το μόνο που θα καταφέρει είναι να φέρει προ τετελεσμένων γεγονότων τον λαό που πλέον έχει μειωμένες αντοχές στο να παίζει πολιτικά παιχνίδια. Το μοναδικό δημοψήφισμα που όπως έχει δείξει η ιστορία στη χώρα μας έχει αξία είναι οι εκλογές. Εκεί που ο λαός δεν έχει να απαντήσει ανάμεσα στο ναι και στο όχι αλλά διαλέγει πρόσωπα, πολιτικές, στόχους και αύριο.. Ένα δημοψήφισμα σήμερα θα μας έδειχνε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται μιας και ο λαός δεν θα έκανε εύκολα αυτό που καλείται να κάνει μια ολόκληρη κυβέρνηση, εξάλλου κανένας ενεργός πολίτης που βρέθηκε συνειδητά μπροστά στην κάλπη και ψήφισε δεν θέλει σήμερα να πάρει το βαρύ φορτίο από τις πλάτες της κυβέρνησης για το αβέβαιο αύριο ...
Η ιδέα και μόνο ενός δημοψηφίσματος σήμερα δεν αποτελεί παρά μια ακόμα φανφάρα των δημοκόπων και των λαοπλάνων που έχουν μοναδικό στόχο την εξαπάτηση και την παραπλάνηση του λαού.  



 "Ημ.ΑΙΓ." 08/06/2011




Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Ο πρόεδρος και ο … ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Στο έκτακτο συμβούλιο που συγκάλεσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για σήμερα ύστερα από αίτημα του πρωθυπουργού θα παραστούν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί.
Έτσι λοιπόν όλοι αναμένουμε τα αποτελέσματα του συμβουλίου που ζήτησε ο Γ. Παπανδρέου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος, κατά το Σύνταγμα  είναι ο ρυθμιστής του Πολιτεύματος της Ελλάδας, το οποίο είναι η «προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία»
Ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως και οι προκάτοχοί του, έχει επωμιστεί το καθήκον της ρύθμισης του πολιτεύματος. Ωστόσο οι αρμοδιότητες του Πρόεδρου δεν ήταν πάντα οι ίδιες. Και σε αυτό βοήθησε ένας άλλος Παπανδρέου.. ο Ανδρέας ..
Με την σχεδίαση του πολιτεύματος της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας μετά την κατάρρευση της δικτατορίας των συνταγματαρχών ο Πρόεδρο της Δημοκρατίας εφοδιάστηκε με ένα σύνολο αρμοδιοτήτων (τις λεγόμενες «υπερεξουσίες» με κορυφαίες εξ αυτών το δικαίωμα παύσεως της κυβερνήσεως και διαλύσεως της Βουλή) οι οποίες καθιστούσαν τον ρόλο του Προέδρου κάτι παραπάνω από απλά «ρυθμιστικό» του πολιτεύματος. Του παρείχαν τη δυνατότητα της ανάληψης κάθε πρωτεύοντα και καθοριστικού ρόλου που θα μπορούσε να δημιουργεί προβλήματα στον εκάστοτε πρωθυπουργό κυρίως αν αυτός εξέφραζε διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις και αντιλήψεις.
Εδώ ακριβώς παρενέβη  η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου το 1986 και κατά τη συνταγματική αναθεώρηση οδήγησε  προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση και σε μία εξίσου ακραία εκδοχή το πολίτευμα της «προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας»
Από την υπερεξουσία του Προέδρου περάσαμε στην «πρωθυπουργοκεντρική» λειτουργία του πολιτεύματος χωρίς μάλιστα τα απαραίτητα θεσμικά αντίβαρα.
Η κυριαρχία του πρωθυπουργού στη σύνθεση και τη λειτουργία της κυβέρνησης, στο κόμμα του οποίου είναι αρχηγός και στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κατά συρροή, του παρέχει υπερβολική συγκέντρωση εξουσίας και τον καθιστά ένα είδος «παντοκράτορα» και «αιρετού μονάρχη».
Έτσι λοιπόν σήμερα και ενώ οι θεσμοί στη χώρα μας δημιουργούνται κατά παραγγελία, ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον Πρόεδρο να παίξει και πάλι φαινομενικά  το ρόλο του ρυθμιστή και να καθίσουν όλοι μαζί στο τραπέζι για να βρουν μια λύση.
Μήπως λοιπόν κάπου εδώ και προφανώς επειδή τον χρειαζόμαστε έφτασε η ώρα να δούμε σοβαρά την εναλλακτική πρόταση που έχει διατυπωθεί ουκ ολίγες φορές  για την άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το εκλογικό σώμα, πρόταση που αναγκαστικά θα συνοδευόταν από μια διεύρυνση των ρυθμιστικών του αρμοδιοτήτων. Ενδεχομένως όχι στην έκταση της προ του 1986 καταστάσεως, αλλά πάντως αισθητά περισσότερες και ουσιαστικότερες από όσες διαθέτει σήμερα.
Σε κάθε περίπτωση ο Κάρολος Παπούλιας καλείται να υπερβεί τα καθήκοντά του και να μην λειτουργήσει για λογαριασμό και μόνο της παραγγελίας του πρωθυπουργού αλλά και να προδιαγράψει τους εθνικούς στόχους σε μια συνάντηση κορυφής σε ζητήματα που δεν επιδέχονται μικροπολιτικά συμφέροντα. 


"Ημ.ΑΙΓ" 27/05/2011